چیزی که به صورت عامیانه به آن معتقدیم ، ذاتی بودن توانایی های بالقوه ای در هر کسی است که اگر کشف شود و پرورش یابد موفقیت چشمگیری برای آن فرد ایجاد خواهد کرد. مثلا ممکن است بگوییم این کودک استعداد فوتبال دارد یا ندارد.

امروزه اغلب روانشناسان به وجود توانایی های بالقوه ای که تا حدود زیادی ذاتی است معتقد هستند. این توانایی ها در اثر ارتباط با محیط و آموزش رشد می کنند یا سرکوب می شوند. در صورت رشد این توانایی ها موفقیت های متمایزی در فرد دیده می شود.

به این توانایی ها استعداد می گوییم. با توجه به اینکه توانایی های انسان در اثر آموزش و تعامل با محیط ممکن است تغییر کند و توسعه یابد ، می توان گفت استعداد امری دو وجهی است. از یک طرف توانایی های ژنتیکی و از طرف دیگر تاثیر محیط بر استعداد فرد اثر دارد.

همچنین می توان گفت استعداد قابلیت توسعه دارد. پس از کشف استعداد و پرورش آن افق های جدیدی پیش روی انسان گشوده می شود. این افق ها به نوعی توانایی ها ، ایده ها و علاقه های جدیدی هستند که با شناسایی و پرورش آنها انسان توسعه یافته تر می شود و این فرآیند می تواند تا آخرین روزهای عمر ادامه یابد.

می توان گفت استعداد توانایی بالقوه ای در انسان است (در هر مرحله از زندگی که باشد) که منجر به یادگیری و انجام دادن بهتر و سریعتر برخی کارها مر مقایسه با کارهای دیگر می کند.